હરરોજ હજારો ગફલતમાં હું ભૂલી જાઉં તને પ્રીતમ ! ને એમ છતાં એવું શું છે જે પ્રીતમ, તારે કાજ નથી ?

પૂજય બાપુ

આ નૂરવિહોણી દુનિયામાં મેં એક જ નૂર સદા દીઠું,
એક પંખી ટહૂકી ઊઠયું તો લાગ્યું કે તું નારાજ નથી.

વ્હાલી જિંદગી,

તારામાં લીન થવું એ મારી સહજ સમાધિ છે. સહજ સાધ્ય આ સમાધિ મારા માટે અશ્વમેઘ યજ્ઞથી સહેજ પણ ઓછી નથી. મારા હૃદયના અશ્વને હું તારા વિશાળ જગતમાં ફરતો મુકું છું અને એ અશ્વ તારા હૃદયની પ્રદક્ષિણા કરી, હણહણતો આપણા ફળને વધારે પવિત્ર બનાવી આપણા બંનેની રક્ષા કરે છે. જિંદગી! તું મારા આત્માની હણહણાટી છે. મને વારેવારે તારા પર ચામર ઢોળવાનું મન થઈ આવે છે પરંતુ ચામરના હળવા ઝોકાથી તું ક્યાંક સાવ ચૂર થઈ પડે તો? એટલે પછી હું તને અત્યંત વ્હાલપૂર્વક ચુંબનોનો ગુલદસ્તો મોકલું છું. સુખની બધી જ કડીઓની સાંકળ બનાવી મારા દરેક સ્વપ્નોને પરોવી તું મને જીવાડી રહી છે. જીવવું મને અતિશય વહાલુ લાગે છે. તું મારા જીવનનું ધન્યભાગ્ય છે… તું મારી બધી જ ઈચ્છાઓની પૂર્તિ કરનાર મારો ભગવાન છે… તું મારી તાકાત છે… જીવનની મધુરતા ત્યારે જ પ્રગટે જ્યારે આપણે જીવનના સાચા સૂરને સાધી લઈએ. મે મારો સાચો સૂર સાધી લીધો છે એટલે જ જીવવું વધુ વહાલું લાગે છે. જિંદગી! તું ચૈત્ર વૈશાખના વાયરા પછી ઠંડક અને શીતળતાનો અનુભવ કરાવનાર અષાઢ અને શ્રાવણ છે. ધોમધખતા તાપમાં પણ હુંફાળી શીતળતા બક્ષનાર મારા અસ્તિત્વનું પાનું છે. મારી જીવનકથાના બધાં જ પ્રકરણના સોનેરી અક્ષર એટલે જિંદગી. તું મારી રગ રગમાં વ્યાપેલું લાગણીનું ઘોડાપૂર છે, તું મારા જીવનની દરેક ઉજળી સવાર છે. મારી આંખ તને જૂએ છે, નાક તને સૂંઘે છે, મારું સમગ્ર શરીર તારો સ્પર્શ માણે છે અને જાણે છે. આ રીતે સતત ધબકતા રહેવું તારી હયાતીનો સબળ પુરાવો આપી રહ્યું છે.

તું મારા પોતિકા આકાશમાં ઘેરાયેલી ઘનઘોર વાદળી છે જે સતત મારા પર વરસી પડી મને લીલોછમ રાખી રહી છે. જિંદગી! મારું જીવવું સફળ બની ગયું છે. જીવનની દરેક ક્ષણ હું ભરપૂર માણી રહ્યો છું કારણ કે તું મારી સાથે છે. શિખર ઉપર પહોંચીને ત્યાં અનુભવાતા ઠંડા પવનની મજા માણું છું. મારી આસપાસ જિંદગીનું વલય સુરક્ષાકવચ બનીને મને નિર્ભયતા આપી રહ્યું છે. સાંજ અને વહેલી સવારના ધૂંધળા વાતાવરણ પહેલાંનો મારો દિવ્ય પ્રકાશ એટલે તું. મારા માટે જિંદગી એટલે જીવનભરનો થાક ઉતારી ચીરનિદ્રામાં પોઢી જવાનો સુંવાળો અહેસાસ. મારી બધી જ લાગણીઓને તું પાલખીમાં બેસાડી એને પ્રેમની સફર કરાવે છે ત્યારે મને તારા ઉપર બહુ જ માન ઉપજે છે. જ્યારે જ્યારે લાગણીઓ ઉપર થોડી પણ શંકા મજબૂત થવા લાગે ત્યારે પ્રેમના પ્રગટિકરણમાં આવતો સહજ ફેરફાર પ્રેમીઓને બહુ જ આકરો લાગતો હોય છે. મારે તો તારામાં સતત લીન રહેવું છે. આ અને આવનારા સાત ભવ સુધી હું તારા સંગાથને અને તારા પ્રેમની ઝંખ્યા કરીશ. એ ક્ષણે તું મારા દિલની અંદરથી ટહુકો કરી મને કહેજે કે ; “હું સતત તારી અંદર ધબકું છું, જીવું છું.” ત્યારે હું બહુ જ ખુશ થઈ જઈશ. મારા ગળામાં તારા નામની માળા છે અને હૃદયમાં તારા જપની ઝંખના છે, વળી મારી હયાતી જ તારા સ્મરણનો પૂરાવો છે.

તું મારો એક એવો અહેસાસ છે જેને વર્ણવવા કે પ્રગટ કરવા માટે અક્ષરો – શબ્દોની અભિવ્યક્તિ વામણી બની રહે છે. તારા માટેની લાગણી વર્ણવાનું શરૂ કરું છું ત્યારે મારા રોમે રોમે જિંદગી ઊગી નીકળે છે. જિંદગી મારા શ્વાસની અંદર રહેલા સૂક્ષ્મ કણોમાં પણ દોડે છે અને મારા શરીરના દરેકે દરેક અંગમાં શિયાળાની ફૂલ ગુલાબી ઠંડી બની વ્યાપેલી રહે છે. આ ઝણઝણાટી, આ અહેસાસ મારો પ્રેમ છે અને એ પ્રેમનું રૂપાળું નામ જિંદગી છે. જિંદગી! તું મારું સત્ય છે અને સત્યના બંને છેડા જેની વચ્ચે આખો સંસાર સમાઈને વ્યાપે છે, વિસ્તરે છે એની આગળ ટંકાયેલી ઘૂઘરમાળ છે. જ્યારે માણસને કશું જ મેળવવાનું બાકી ના રહે ત્યારે એ નિર્ભય બની જતો હોય છે. હું પણ નિર્ભય છું છતાં ઊંડે ઊંડે એવું થયા કરે છે કે મેં જે મેળવ્યું છે એમાં સતત વધારો કરું અને મારી પાત્રતાને ચિરંજીવ અવસ્થાએ પહોંચાડી તારા પ્રેમને મારામાં વધારે ઊંડે સુધી સ્થાપિત કરી દઉં. તું મારા ચાલું સમયની પળનો ચલિત કાંટો છે. તું મારા આવનારા દરેક રૂપાળા દિવસોની કિનખાબી રજાઈ છે અને તું જ મારા જીવન મૃત્યુની પ્રત્યેક પળનું અભિધાન છે. તને ચાહવાના આ તથા આવા અનેક કારણો છે.
સતત તને શ્વસતો…
જીવ.