વંદાથી લઈને વ્હેલ સુધીના જીવોની રસપ્રદ વાતો

ના, ઓસ્ટ્રેલિયામાં માનવીનું આગમન ઘણું મોડું થયું હતું

સાંઝા અમેરિકી ચુલ્હા: ટુકડો ત્યાં હરી ઢૂંકડો

ફોટોગ્રાફિક મેમરીથી પણ સતેજ સ્મૃતિ!

પ્રાગ્રૌતિહસિક ક્ષેત્રના છેલ્લા સંશોધનો સ્પષ્ટ કરે છે કે ઓસ્ટ્રેલિયામાં માનવીનું આગમન આપણે અત્યાર સુધી માનતા આવ્યા છીએ તે સમય કરતાં ઘણું મોડું થયું હતું.
તાજેતરના અભ્યાસો દર્શાવે છે કે માનવી 50,000 વર્ષ પહેલાં ઓસ્ટ્રેલિયામાં સ્થાયી થયા હોય તેવી સંભાવના વધુ પ્રબળ છે. આ વાત એ જૂના અંદાજોને પડકારે છે જે આ ક્ષેત્રમાં માનવીનું આગમન બહુ વહેલું થયું હોવાનું દર્શાવે છે. અશ્મિભૂત અવશેષો અને પથ્થરના ઓજારો તેમજ પ્રાચીન સ્થળોની ડેટિંગની પુન: તપાસ કરી રહ્યા છે, જેમાં જાણવા મળ્યું છે કે ખંડમાં પ્રથમ માનવ સ્થળાંતર આપણે એક વખત માનતા હતા તેના કરતાં પાછળથી થયું હતું. આ સંશોધિત સમયરેખા માનવો સમગ્ર વિશ્વમાં કેવી રીતે ફેલાય છે તેની સમજ બાબતે એક મજબૂત પાયો પૂરો પાડે છે. ઑસ્ટ્રેલિયાના પ્રથમ રહેવાસીઓ તેમની સાથે નવીન શિકાર તકનીકો, અગ્નિ વ્યવસ્થાપન પદ્ધતિઓ અને જટિલ સામાજિક માળખાં લાવ્યા હતા જેણે ખંડની ઇકોસિસ્ટમને આકાર આપે હતો. નવા પુરાવા પ્રારંભિક માનવીઓની નોંધપાત્ર અનુકૂલનક્ષમતાને પણ પ્રકાશિત કરે છે, જેમણે નવી ધરતી સુધી પહોંચવા માટે પડકારરૂપ લેન્ડસ્કેપ્સમાં વિશાળ અંતરને સફળતાપૂર્વક નેવિગેટ કર્યું હતું.

ઝવય ઙયિઇંશતજ્ઞિંશિભ ઠજ્ઞહિમ ના સંદર્ભમાં આ શોધ એ વાતની યાદ અપાવે છે કે પ્રાગૈતિહાસિક વિશેની આપણી સમજ હંમેશા વિકસિત થતી રહે છે. તાજા પુરાવા અને આધુનિક ડેટિંગ તકનીકો સાથે લાંબા સમયથી સ્થાપિત સમયરેખા પણ બદલાઈ શકે છે. તે પુરાતત્વશાસ્ત્રના ગતિશીલ સ્વભાવ પર ભાર મૂકે છે, જે દર્શાવે છે કે માનવ ઇતિહાસ આશ્ચર્યોથી ભરેલો છે જે હજુ પૂરેપૂરો બહાર આવવાનો બાકી છે.
વિચિત્ર પરંતુ સાચી હકીકત એ છે કે ઓસ્ટ્રેલિયાના કેટલાક પ્રારંભિક માનવીઓ હાલમાં લુપ્ત થઈ ગયેલા મેગાફૌના જેમ કે વિશાળ કાંગારૂઓ અને પ્રચંડ ગર્ભાશય સાથે સહઅસ્તિત્વ ધરાવતા હતા, જે આજે લગભગ પૌરાણિક લાગતા પ્રાણીઓની સાથે રહેતા હતા.

વંદો; એક મહા જોખમી જીવ

તાજેતરના સંશોધનો અંતર્ગત એક એવી ચોંકાવનારી વાત ઉજાગર થઈ છે કે, વંદો ફક્ત ઘરોમાં ઉપદ્રવ કરતા નથી; તેઓ અંદરની હવાને માઇક્રોસ્કોપિક એલર્જનથી દૂષિત કરે છે જે ધૂળ, કાર્પેટ અને વેન્ટિલેશન સિસ્ટમમાં સ્થાયી રહે છે. આ એલર્જનમાં તેમની લાળ, મળ અને શેડ સ્કિનમાં પ્રોટીન હોય છે, જે અસ્થમા, ક્રોનિક ઉધરસ, ત્વચાની બળતરા અને એલર્જીના હુમલાને ઉત્તેજિત કરી શકે છે.
તેનાથી પણ ખરાબ વાત એ છે કે આ કણો કલાકો સુધી હવામાં રહે છે અને સામાન્ય સફાઈ દ્વારા દૂર કરી શકાતા નથી. આ રોચ એલર્જનના સંપર્કમાં આવતા બાળકોને લાંબા ગાળાની શ્વસન સમસ્યાઓ થવાનું જોખમ વધારે હોય છે.

તારણો આ મુક ઘરેલુ ખતરા પર પ્રકાશ પાડે છે. તેની બહુ નાના એવા પ્રમાણની મોજુદગી પણ હવાની ગુણવત્તા પર બહુ મોટી અસર કરી શકે છે, જે પારિવારિક સ્વાસ્થ્ય માટે જંતુ-પ્રૂફિંગને આવશ્યક બનાવે છે.

કુદરતી બક્ષિસ કે કુદરતી શ્રાપ?

હાયપરથાઇમેન્શિયા એક એવી વિશિષ્ટ અને અપવાદરૂપ સ્થિતિ છે જેમાં વ્યક્તિ કશું જ ભૂલતી નથી. જેમ કે કોઈને ઓછું યાદ રહેતું હોય છે, કોઈ ભૂલકણા હોય છે, કોઈને સમૃતિલોપ હોય છે તેમ આ લોકોને બધું એટલે કે બધું જ બરાબર યાદ હોય છે. આવી વ્યક્તિઓને તેમના જીવનની લગભગ દરેક બાબતોની અસાધારણ ચોકસાઇ અને પરફેક્ટ સંદર્ભ સાથે સ્મૃતિ હોય છે. આ ક્ષમતા ધરાવતા લોકો ચોક્કસ તારીખો, ઘટનાઓ અને ક્ષણો સાથે જોડાયેલી લાગણીઓને પણ જેમની તેમ યાદ રાખી શકે છે. મોટાભાગના લોકોને સ્મૃતિની આવી પરાકાષ્ઠાનો અંદાજ પણ હોતો નથી. આ સ્થિતિ એટલી અસામાન્ય છે કે વિશ્વમાં ફક્ત 60 થી 100 લોકોને તે હોવાનું જાણવા મળે છે. તેમની સ્મૃતિ માત્ર સતેજ જ નથી હોતી બલ્કે તે સહજ સ્વયંભૂ હોય છે. જેનો અર્થ છે કે તેઓ ભૂતકાળના અનુભવોને ફરીથી જીવતા હોય તેમ સહેલાઈથી પુન:પ્રાપ્ત કરી શકે છે. હાયપરથાઇમેસિયા માનવ મગજની અવિશ્વસનીય ક્ષમતા અને વિશાળ માત્રામાં માહિતીને સંગ્રહિત કરવાની અને યાદ કરવાની તેની રહસ્યમય ક્ષમતા દર્શાવે છે. જોકે આવી સ્મૃતિ વરદાન ને બદલે

અભિશાપ બની રહેવાની સંભાવનાઓ વધારે ગણાય.

ચીની વૈજ્ઞાનિકોએ ઓળખી કાઢી દુર્લભ ખનિજ ધરાવતી એક વનસ્પતિ
ચીનના નેતૃત્વ હેઠળની એક સંશોધક ટીમે બ્લેક્નમ ઓરિએન્ટેલ નામની વનસ્પતિમાં અતી દુર્લભ ગણાતા મોનાઝાઇટ નામ ખનીજના સૂક્ષ્મ સ્ફટિકો શોધી કાઢ્યા છે. સમગ્ર વિશ્વમાં આ પ્રકારની આ સહુ પ્રથમ ખોજ છે.

આ ખનિજ સામાન્ય રીતે બહુ ભારે દબાણ સખ્ખત ગરમી હેઠળ રચાય છે. તેમાં સેરિયમ, લેન્થેનમ અને નિયોડીમિયમ, જે લેસર, કોટિંગ્સ, ઇલેક્ટ્રોનિક્સ અને રેડિયેશન-પ્રતિરોધક સામગ્રી માટે જરૂરી છે એવા અત્યંત જૂજ ગણાતા અર્થ એલીમેન્ટ છે. ગુઆંગઝુ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ઑફ જીઓકેમિસ્ટ્રી અનુસાર, આ વનસ્પતિ સામાન્ય પૃથ્વીની સપાટીની સામાન્ય પરિસ્થિતિઓમાં મોનાઝાઇટનું ખનિજીકરણ કરી શકે છે, જે ફાયટોમાઇનિંગની સંભવિતતા દર્શાવે છે. તેમાં હાઇપરએક્યુમ્યુલેટર છોડ અપવાદરૂપે ઉચ્ચ સ્તરે માટીમાંથી ધાતુઓ ખેંચે છે. સંશોધકો કહે છે કે આ ગ્રીન પદ્ધતિ પરંપરાગત ખાણકામ અને તેના પર્યાવ હારણીય અને ભૌગોલિક રાજકીય જોખમો પર નિર્ભરતા ઘટાડે છે.

સાંઝા અમેરિકી ચુલ્હા-1933 1933માં મહામંદી તેની પરાકાષ્ઠાએ હતી ત્યારે અમેરિકી મહિલાઓ જીવન અસ્તિત્વની મુક શિલ્પી બની રહી. નાના નાના ગામોથી લઇ મોટા શહેરોમાં આ મહિલાઓઅસામુદાયિક રસોડાનું માળખું ગોઠવ્યું. ભાગ્યે જ કોઈ હિંમત કરે એવી પરિસ્થિતિમાં ભૂખ્યા લોકોનો જઠરાગ્નિ ઠારવા બહુ ઉદારતા અને કુનેહ પૂર્વક રાષ્ટ્ર વ્યાપી આયોજન કર્યું.

ક્લેવલેન્ડ, ડેટ્રોઇટ અને સેન્ટ લૂઇસમાં મહિલાઓ ચર્ચના ભોંયરાઓ અને શાળાના હોલમાં બટાકાની છાલ ઉતારતી, સૂપ બનાવતી અને લોખંડના ચૂલા પર બ્રેડ શેકતી હતી. વહેલી સવારથી રાત સુધી આ કામ ચાલતું. આ બહુ મહેનતનું કામ હતું. અમેરિકાના માધ્યમ વર્ગીય પરિવારની સ્ત્રીઓ આ કામ કરતા કરતા પરસેવે રેબઝેબ થઈ જતી. આ રસોડા ધનિકો દ્વારા નહીં, પરંતુ એ લોકો દ્વારા ચલાવવામાં આવતા હતા જેમની પાસે લગભગ કંઈ જ બચ્યું નહોતું – વિધવાઓ, ગૃહિણીઓ, શિક્ષકો અને માતાઓ કે જેમને પોતાના પડોશીઓને ભૂખે મરે તે મંજૂર નહોતું. આ લોકો પાસે થોડા વાસણો હતા, હિંમત હતી અને સામે સેંકડો ખાવાનું માંગનાર હતા, પણ ત્યાંથી કોઈ ખાધા વગર ના ગયા. સરકારી સહાય અહી સુધી પહોંચી તે પહેલા આ મહિલાઓ સ્થાનિક લોકોના જીવનનો આધાર બની રહી હતી. જીવનક્રમ ટકાવી રાખવા માટે આ લોકો રિસાઇપ વેચતી હતી. લોટ કેવી રીતે બાંધવો, પાણીનો ફરીથી ઉપયોગ કેવી રીતે કરવો, હાડકાંમાંથી સ્ટયૂ કેવી રીતે બનાવવું, આવી બધી વાતોનું શિક્ષણ સંપન્ન લોકોને આપી આ મહીલાઓએ પોતાની પ્રવૃત્તિ ગતિમાન રાખી. દયા કરુણા પ્રેરિત ભોજન એક પ્રકારે ક્રાંતિ બની ગઈ. 1935 સુધીમાં, સામુદાયિક રસોડામાં લાખો લોકોને ભોજન આપવામાં આવ્યું હતું. અખબારોએ તેમને યોગ્ય કવરેજ ન આપ્યું હોવા છતાં તેમના કાર્યએ રાષ્ટ્રના સામાજિક અંતરાત્માને આકાર આપ્યો, અમેરિકાને શીખવ્યું કે તાકાત સંપત્તિ અથવા સત્તામાં નથી-પરંતુ બીજા માનવને ખવડાવવાની સરળ ક્રિયામાં છે. તે માત્ર લોકોને જીવંત રાખતું નથી; લોકોના ટોળાને તે ફરીને માનવ બનાવે છે.

આત્મસ્પર્શી શિક્ષણ પ્રણાલી

બાળકોના શિક્ષણ બાબતે જગતના મોટા ભાગના દેશોમાં જ્યારે ટેસ્ટ સ્કોર્સનો પરીક્ષા લક્ષી તાલીમ અને બોધની હોડ લાગી છે ત્યારે જાપાનમાં શાળાના પ્રથમ ત્રણ વર્ષના અભ્યાસ દરમિયાન બાળકને પ્રેમ કરુણા સહાનુભૂતિ, આદર અને ભાવનાથી જીવન જીવવા માટે તૈયાર કરવામાં આવે છે. જાપાનીઝ પ્રાથમિક શાળાઓમાં, પ્રારંભિક શિક્ષણ અઘરી પરીક્ષાઓ કે સ્પર્ધા કેન્દ્રિત હોતી નથી.
તેના બદલે આ સમય દરમિયાન બાળકોમાં પ્રેમ સહાનુભૂતિ, આદર, દયા, સહકાર અને ભાવનાત્મક જાગૃતિના પાઠ શીખવવામા આવે છે. બાળકો આ જીવન મૂલ્યો પ્રવચનોમાંથી નહી બલ્કે રોજબરોજની દિનચર્યાઓમાંથી શીખે છે અને આ જ બાબત. તેમના વ્યક્તિત્વને ઘડે છે, જીવન ઘડતરનો પાયો બની રહે છે. શાળામાં બાળકો પાસે તેમના પોતાના વર્ગખંડોની સફાઈ કરાવવામાં આવે છે જેથી તેઓ સ્વાવલંબન સ્વરછતા અને સહજીવનનો આનંદ લેતા શીખે. જવાબદારી અને બીજાની સંભાળના પાઠ શીખવવા માટે બાળકોને એકબીજાને લંચ પીરસવનો હોય છે. રોજબરોજના કામકાજને સમજવા માટે બાળકોએ છોડ અને પ્રાણીઓની સંભાળ રાખવાની હોય છે. કૃતજ્ઞતા ભાવનો બોધ આપવા બાળકોને ભોજન પહેલાં અને પછી આભાર દર્શન કરવાનું હોય છે.એક સંસ્કૃતિનું નિર્માણ કરવા માટે ટીમ તરીકે કામ કરવું જ્યાં દરેક વ્યક્તિનો સંબંધ હોય.

માણસને માનવી બનાવતી જાપાનની શિક્ષણ પ્રણાલી

શક્ષકો આ શરૂઆતના વર્ષો વિદ્યાર્થીઓને બતાવે છે કે તેમની ક્રિયાઓ તેમની આસપાસના લોકો પર કેવી અસર કરે છે. ધ્યેય સરળ છે: તમે શૈક્ષણિક શીખો તે પહેલાં, તમે અન્ય લોકો સાથે કેવી રીતે જીવવું તે શીખો. સૌપ્રથમ ભાવનાત્મક બુદ્ધિનું સંવર્ધન કરીને, જાપાન એવા બાળકોનું નિર્માણ કરે છે જેઓ માત્ર સારી રીતે અભ્યાસ કરતા નથી – પણ સારી રીતે સાંભળ લે છે, સારી રીતે શેર કરે છે અને પુખ્ત વયના લોકો તરીકે એક જવાબદાર નાગરિક બને છે જેઓ તેમના સમુદાયને મજબૂત બનાવે છે. તે એક રીમાઇન્ડર છે કે શિક્ષણ ફક્ત તમે જે જાણો છો તેના વિશે નથી. તે તમને શું બનાવે છે તે વિશે છે. જાપાનનો “સફાઈનો સમય”, જેને સૂજી કહેવામાં આવે છે, તે લગભગ દરેક શાળામાં પ્રેક્ટિસ કરવામાં આવે છે અને તે 1,200 વર્ષ જૂની સામુદાયિક જવાબદારીની સાંસ્કૃતિક પરંપરા પર આધારિત છે.
ગટ ફિલિંગ્સ; એક અદભૂત જટિલ વિજ્ઞાન
ગટ ફિલિંગ્સ, અથવા તો દેશી ભાષામાં જેને “અંદરથી સૂઝી આવ્યું” કહેવાય છે તે આપણે વિચારીએ છીએ તેના કરતાં ઘણી વધુ અસાધારણ અને જટિલ વૈજ્ઞાનિક ઘટના છે. કેટલાક વૈજ્ઞાનિકો કહે છે કે આ જે “સૂઝી આવવાની” વાત છે તે વાસ્તવમાં ભવિષ્યની સ્મૃતિ હોય છે, તે એ વાત સ્પષ્ટ કરે છે કે, માનવ ચેતના સમયના સામાન્ય પ્રવાહની પેલે પાર કામ કરી શકે છે. સંશોધકો જુલિયા મોસબ્રિજ અને ડીન રેડિને આ ઘટનાને પૂર્વસૂચન પરના અભ્યાસો દ્વારા શોધી કાઢી છે, જેમાં લોકો ભવિષ્યની ઘટનાઓ બને તે પહેલાં જ તેનો તાગ પામી જાય છે. ઊઊૠ પરીક્ષણો સહિતના પ્રયોગોમાં, સહભાગીઓના મગજને નકારાત્મક છબીઓ બતાવવામાં આવે તે પહેલાં પ્રવૃત્તિની સેક્ધડોમાં ઝબકારા દેખાયા હતા – કોઈપણ સભાન જાગૃતિના ઘણા સમય પહેલા. આ તારણો પરંપરાગત વિચારને પડકારે છે કે સમય ફક્ત આગળ વધે છે અને મન વાસ્તવિકતાને વધુ પ્રવાહી, બિન-રેખીય રીતે અનુભવે છે તેવી શક્યતા ઊભી કરે છે.
મધ; અમૃત છે અમર છે
મધ આ પૃથ્વી પરનો એક માત્ર એવો ખાદ્ય પદાર્થ છે જે કોઈ પણ પ્રકારના ઉપરથી ઉમેરેલા પ્રિઝરવેટીવ વીના જ અકલ્પ્ય સમય સુધી યથાવત ટકી રહે છે. તેને ઠંડી કે ગરમીનો કોઈ બાધ નથી, ઠંડી કે ગરમીની કોઈ ચાહત નથી. મધને સમય સ્પર્શી જ શકતો નથી. – તે ક્યારેય બગડતું નથી, 3,000 વર્ષ પછી પણ નહીં. તાજેતરમાં પુરાતત્ત્વવિદોએ પ્રાચીન ઇજિપ્તની કબરોની અંદર સીલબંધ જાર ખોલ્યા ત્યારે એ પ્રસ્થાપિત થયું કે મધથી ભરેલા એ જાર ત્રણ હજાર વર્ષ જૂના હતા છતાં તેમાં કોઈ બગાડ જણાયો ન્હોતો! ઉલ્ટું આ મધ હજુ પણ સંપૂર્ણ રીતે ખાદ્ય જણાયું છે.

કોઈ અનિચ્છનિય જૈવિક પ્રક્રિયા નહી, કોઈ સડો નહી
કોઈ વિકાર નહી! બસ એ જ સોનેરી મીઠાશ કોઈએ ત્યાં હજારો વર્ષ પહેલાં મૂકી હતી. મધ સ્વયં એક રહસ્યમય રસાયણશાસ્ત્ર છે. મધમાં પાણીનું પ્રમાણ ખૂબ જ ઓછું હોવા સાથે તેમાં કુદરતી એસિડિટી હોય છે જે એક એવું વાતાવરણ બનાવે છે જ્યાં બેક્ટેરિયા ટકી શકતા નથી.

એમાં કોઈ જીવન પાંગરી શકતું નથી. તેમાં વિઘટનને અવકાશ નથી. તેથી તે શાશ્વત અમર રહે છે. સમય જતાં, મધ જામી શકે છે, તે ઘટ્ટ અને દાણાદાર થઈ શકે છે – પરંતુ થોડી ગરમી તેને ફરીથી જીવંત બનાવે છે. આગ જેટલી જ પ્રાચીન પુનર્જીવન વ્યવસ્થા! હજારો વર્ષોથી મધ કેવળ એક સામાન્ય આહાર કરતાં ઘણું વિશેષ છે. પ્રાચીન ચિકિત્સકો તેનો ઉપયોગ ઘા સાફ કરવા માટે કરતા હતા. વૈદ્યો હકીમો તેનો ઉપયોગ ગળાને ઠીક કરવા અને રોગપ્રતિકારક શક્તિ વધારવા માટે કર્યો હતો. તેની એન્ટિમાઇક્રોબાયલ શક્તિ એટલી મજબૂત છે કે આધુનિક દવા આજે પણ તબીબી-ગ્રેડ મધનો ઉપયોગ કરે છે. મધ માત્ર મીઠી નથી – તે અસ્તિત્વ છે. એક યાધી કે પ્રકૃતિની સૌથી સંપૂર્ણ વસ્તુઓ ઘણીવાર સરળ સ્ત્રોતમાંથી આવે છે. મધના કુદરતી ઉત્સેચકો મધમાખીના પેટમાંથી આવે છે – તે જ મધને લાંબા સમય સુધી ચાલતી એન્ટિબેક્ટેરિયલ શક્તિ આપે છે.
માખણનો ઘાટો પીળો રંગ

માખણ જો તમે સ્વાસ્થ્ય માટે ખાતા હો તો તમારે ગાયના દૂધમાંથી બનેલું માખણ જ ખાવું જોઈએ. હવે અહી સવાલ તો એ પણ ઉભો થાય છે કે આ માખણની ગુણવત્તા ઉત્કૃષ્ઠ હોવાની નિશાની શું? તો એ નિશાની છે તેનો રંગ! હા, માખણનો ઘાટો પીળો રંગ એમ સૂચવે છે કે ગાયોએ શ્રેષ્ઠ ગુણવત્તાના ઘાસનો પૌષ્ટિક ચારો ચર્યો છે અને કોઈ કચરાપટ્ટી ખાધી નથી, એઠવાડ ખાધા નથી અને આ માખણ બીટા-કેરોટીનથી સમૃદ્ધ છે. બીટા-કેરોટીન આંખનું સ્વાસ્થ્ય વધારે છે, રોગપ્રતિકારક શક્તિને વધારવા અને, કોષોને થતા નુકસાન સામે રક્ષણ આપવા એન્ટીઑકિસડન્ટ તરીકે કામ કરવા જેવા લાભો પણ પ્રદાન કરે છે. શરીરમાં પ્રવેશ્યા પછી તે વિટામિન અ માં રૂપાંતરિત થાય છે અને ત્વચાના સ્વાસ્થ્યને સુધારવામાં, ઓક્સિડેટીવ તણાવ ઘટાડવામાં મદદ કરે છે. તે કેટલાક હઠીલા રોગોનું જોખમ પણ ઘટાડે છે. ઘાટા પીળા માખણ સામાન્ય રીતે ઘાસ ખવડાવવામાં આવતી ગાયોના દૂધમાંથી જ પ્રાપ્ત થાય છે, કારણ કે તે આઘાર બીટા-કેરોટીનથી સમૃદ્ધ છે, જે પછી બટરફેટમાં જમા થાય છે. તે ઉચ્ચ પોષક તત્વોનું સૂચક છે. માખણના રંગ પાછળનું વિજ્ઞાન પણ સમજવા જેવું છે. બીટા-કેરોટીન એ કુદરતી પીળો રંગદ્રવ્ય છે (એ જ રંગદ્રવ્ય જે ગાજર અને નારંગીને રંગ આપે બનાવે છે) તાજા લીલા ઘાસ અને અન્ય ગોચર વનસ્પતિઓમાં તે વિપુલ માત્રામાં હોય છે. ગાયો જ્યારે ગોચરમાં ચરે છે, ત્યારે તે આ બીટા-કેરોટીનનું સેવન કરે છે. આ રંગદ્રવ્ય ચરબીમાં દ્રાવ્ય હોવાથી તે ગાયના દૂધમાં રહેલી ચરબીમાં સંગ્રહિત થાય છે. જ્યારે દૂધમાં મોટાભાગે પાણી હોય છે અને સફેદ દેખાય છે, ત્યારે માખણમાં ઓછામાં ઓછી 80% ચરબી હોય છે, જે સાંદ્રિત પીળા બીટા-કેરોટીન રંગદ્રવ્યને બહાર કાઢે છે. તેનાથી વિપરીત, અનાજ-આધારિત આહાર (દા.ત., મકાઈ અથવા સોયા) પરની ગાયો બીટા-કેરોટીનનું પ્રમાણ ઓછું હોય છે, પરિણામે નિસ્તેજ, લગભગ સફેદ માખણ બને છે. ઘાટા પીળા, ઘાસથી ભરેલા માખણને ઘણા લોકો આરોગ્યપ્રદ માને છે કારણ કે તેનો આહાર-આધારિત રંગ ફાયદાકારક પોષક તત્વોના ઉચ્ચ સ્તરને દર્શાવે છે, જેમાં વધુ ઓમેગા-3 ફેટી એસિડ્સ, સંયુક્ત લિનોલીક એસિડ (ઈકઅ) ની વધુ માત્રા વધુ વિટામિન ઊં, ઊ, અને એન્ટીઑકિસડન્ટોનો સમાવેશ થાય છે.
માનવીના શુક્રાણુ ભૌતિકશાસ્ત્રના નિયમોને ગણકારતા નથી!

માનવીનું શરીર એ પ્રકૃતિની સહુથી વધુ રહસ્યમય માયાજાળ છે. તેને સમજવું એ કદાચ હજુ ઘણા લાંબા સમયની કવાયત બની રહેશે. આ જ સંદર્ભમાં વૈજ્ઞાનિકોએ સ્પષ્ટ કર્યું છે કે શુક્રાણુ કોષ ન્યૂટનના ત્રીજા નિયમને અનુસર્યા વીના તરી શકે છે. ભૌતિકશાસ્ત્રના અદભૂત

વળાંક તરીકે વૈજ્ઞાનિકોએ નોંધ્યું છે કે માનવ શુક્રાણુ કોષો – અને અમુક શેવાળ – એવી રીતે આગળ વધી શકે છે જે ન્યુટનના ગતિના ત્રીજા નિયમને અવગણના બરાબર હોય છે. તેવું લાગે છે. સંશોધકોની એક ટીમે શોધી કાઢ્યું કે આ માઇક્રોસ્કોપિક તરવૈયાઓ આશ્ચર્યજનક સરળતા સાથે જાડા, પ્રતિરોધક પ્રવાહીમાંથી પસાર થાય છે. સામાન્ય રીતે ન્યુટનનો સિદ્ધાંત સૂચવે છે કે પ્રવાહી પર પૂંછડીના દબાણથી આગળ તરફની ગતીને બ્રેક લાગે છે અને તે પાછળ તરફ ધકેલાય છે. પરંતુ શુક્રાણુ અને અમુક શેવાળ “અસાધારણ સ્થિતિસ્થાપકતા” નામના વિશિષ્ટ મિકેનીઝમનો ઉપયોગ કરી, પોતાની સામેના બળનો મુકાબલો કરી આગળ વધે છે. આ અસાધારણ સ્થિતિસ્થાપકતા તેમના ફ્લેગેલ્લાને – ચાબુક જેવા જોડાણો તેને સામી દિશાના પ્રતિકારને તાબે થયા વીના ગતી પેદા કરવાની અનુકૂળતા આપે છે. આ વાત એક એવું પરિણામ આપે છે જેને બિન-પારસ્પરિક ગતિ કહેવામાં આવે છે: જીવંત પ્રણાલીઓમાં જોવા મળતી દિશાત્મક, અસંતુલિત ગતિનો એક પ્રકાર જે તેમની આસપાસના વાતાવરણમાં સતત ઉર્જા ફેલાવે છે. સંશોધકોએ ભૌતિકશાસ્ત્રનું અનન્ય વર્ણન કરતા એક નવો ગાણિતિક શબ્દ “અસાધારણ સ્થિતિસ્થાપક મોડ્યુલસ” પ્રયોજ્યો છે. જટિલ વાતાવરણમાં કોષો કેવી રીતે આગળ વધે છે તે અંગેની આપણી સમજને પુન:આકાર આપે છે પરંતુ સોફ્ટ રોબોટિક્સમાં, લક્ષિત ઔષધના વહન અને જીવનની પ્રતિકૃતિંજના ઘટકોની રચનામાં સફળતા તરફ દોરી શકે છે.
આપણાં સુધી પહોંચતા સૂર્યપ્રકાશની યાત્રા 17000 વર્ષ પહેલાં શરૂ થઈ હોય છે

સૂર્યના મૂળમાં અનંત ઊંડાણે ન્યુક્લિયર ફ્યુઝન હાઇડ્રોજનનું અવિરત રીતે હિલીયમમાં રૂપાંતર કરે છે અને તેના પરિણામે અમાપ ગામા-રે ઊર્જા ત્યાંથી છૂટી પડે છે. આ ઉર્જાને ઉપર સુધી પહોંચવા સૂર્યની ભીતરના અનેક અનેક પડોની સફર ખેડવી પડતી હોય છે. આમ સૂર્યના મૂળમાંથી ઉદભવેલી આ ઉર્જાને સૂર્યની ઉપરની બાહ્ય સપાટી સુધી પહોંચતા 17000 વર્ષ લાગે છે.

એક વખત અહી પહોંચી ગયા પછી તે સૂર્યપ્રકાશ બની જાય છે. હવે તેને મુક્ત અવકાશમાં પ્રકાશની ઝડપ પ્રાપ્ત થાય છે. અંતરિક્ષમાં ધસમસતા આવીને પોતાનાથી 15 કરોડ કિલોમીટર દૂરની આપણી પૃથ્વી સુધી પહોંચતા તેને માત્ર 8 મિનિટ 20 સેક્ધડ લાગે છે. તેનો અર્થ એવો થયો કે આજે જે સૂર્યપ્રકાશ આપણને ગરમી આપે છે તેની આપણાં તરફની યાત્રાની શરૂઆત હજારો વર્ષો પહેલા થઈ હશે. આપણા સૂરજદાદાના હૃદયની અંદર જન્મેલી આ ઝળાહળ સફર આપણાં સુધી કેવળ પ્રકાશ નહી, હજજારો વર્ષની સ્મૃતિઓ પણ લઈ આવે છે.

પૃથ્વીનો 26 સેક્ધડનો એક અજીબ ધબકાર
વાત જ્યારે સૂર્ય અને પૃથ્વીની નીકળી છે ત્યારે પૃથ્વીની આ એક અજાયબી પણ જોઈ લઈએ. વૈજ્ઞાનિકોએ પૃથ્વીમાં “સિસ્મિક સ્તરનો એક રહસ્યમય હૃદય ધબકારા” શોધી કાઢ્યા છે – એક એવું કંપન જે દર 26 સેક્ધડે પુનરાવર્તિત થાય છે, જે સૌપ્રથમ 1960 ના દાયકામાં નોંધાયું હતું અને હજુ આજે પણ તેનું રહસ્ય સમજાયું નથી. વૈજ્ઞાનિકો કહે છે કે સંભવત: આ ખંડીય છાજલીઓ સાથે અથડાતા શક્તિશાળી સમુદ્રી મોજાને કારણે થાય છે. અન્ય લોકો માને છે કે તે જ્વાળામુખી અથવા પૃથ્વીના ઊંડાણના દબાણના ફેરફારો સાથે જોડાયેલું છે આ એક રીમાઇન્ડર છે કે પૃથ્વી જીવંત છે, બદલાઈ રહી છે અને આપણા પગ નીચે છુપાયેલી મા ધરતી લયબદ્ધ છે.