ખીચોખીચ ભરેલા ટ્રેનના એક ડબ્બામાંથી ટિકિટચેકરને એક પાકીટ મળ્યું. એણે અંદર જોયું પણ પાકીટમાં માત્ર એક ભગવાનનો ફોટો અને થોડા રૂપિયા હતા. એ સિવાય એવું કંઈ જ નહોતું કે પાકીટના માલિકની ઓળખ મળી શકે. ટીસીએ પાકીટ ઊંચું કરીને પૂછ્યું, આ પાકીટ કોનું છે ? એક વૃદ્ધ કાકાએ કહ્યું, ભાઈ, એ મારું છે. પેલા ટીસીએ ફરી પૂછ્યું, આપનું જ પાકીટ છે એની ખાતરી આપો. એટલે કાકાએ કહ્યું, સાહેબ, અંદર ભગવાનનો એક ફોટો હશે. ટીસીએ હસતાં હસતાં કહ્યું, કાકા, ભગવાનના ફોટા તો બધાંના પાકીટમાં હોય. આમાં તમારો ફોટો કેમ નથી ? કાકાએ ઊંડો શ્વાસ લઈને કહ્યું, ભાઈ, હું જ્યારે નાનો હતો, શાળામાં ભણતો; ત્યારે મારા પપ્પા વાપરવા માટે પૈસા આપતા અને મમ્મી બહુ જ ધ્યાન રાખતી. આથી મેં મારા પાકીટમાં મારાં મમ્મી-પપ્પાનો ફોટો રાખ્યો હતો. કોલેજમાં આવ્યો અને એક યુવતી સાથે પરિચય થયો અને પછી મમ્મી-પપ્પાના ફોટાનું સ્થાન આ યુવતીના ફોટાએ લીધું. એક સુંદર છોકરી સાથે મારા લગ્ન થયા. સ્વાભાવિક છે કે મારા પાકીટમાં હવે એનો જ ફોટો હોવાનો. પછી તો ભાઈ, મારે ત્યાં પ્રથમ બાળકનો જન્મ થયો. એ દિવસ અને આનંદ તો ક્યારેય ભૂલાય એમ જ નથી કે જ્યારે મને પપ્પા બન્યાના સમાચાર મળ્યા. બસ, હવે મારા આ બાળકનો ફોટો જોવાની સતત ઇચ્છા થયા કરે એટલે એનો ફોટો પાકીટમાં રાખ્યો. આંખમાં આંસુ સાથે કાકાએ વાત આગળ વધારતા કહ્યું, માતા-પિતા તો આ દુનિયા છોડીને જતાં રહ્યાં. કોલેજની પેલી યુવતીએ તો કોલેજની સાથે સાથે મને પણ છોડી દીધો. ગયા વર્ષે મારી ધર્મપત્ની પણ મને મૂકીને જતી રહી. મારો દીકરો હવે પોતાના પરિવારમાં મસ્ત છે. એને મારા માટે સમય નથી માટે એ હોવા છતાં ન હોવા જેવો છે. જેને મેં મારા હૃદયની સૌથી વધુ નજીક રાખ્યા હતાં, એ બધાં આજે મારાથી ખૂબ દૂર છે. એટલે હવે મેં મારા પાકીટમાં ભગવાન કૃષ્ણનો ફોટો રાખ્યો છે. મને હવે સમજાય છે કે, મને કોરી ખાતી એકલતાને દૂર કરનારો મારો કાયમનો સાચો સંગાથી માત્ર એ એક જ છે. મને એ ક્યારેય એકલો નહીં છોડે. ટિકિટ ચેકરે બીજા કોઈ જ સવાલ કર્યા વગર પાકીટ કાકાના હાથમાં મૂકી દીધું. આગલા સ્ટેશને જ્યારે ગાડી ઊભી રહી ત્યારે ટિકિટચેકર નીચે ઊતર્યો. પ્લેટફોર્મ પર આવેલા બુકસ્ટોલ પાસે ગયો અને દુકાનદારને પોતાનું પાકીટ બતાવીને પૂછ્યું, ભાઈ, તારી પાસે મારા આ પાકીટમાં રાખી શકાય એવો ભગવાનનો ફોટો છે ?
આપણે સૌ બરફની મૂર્તિઓ બનાવીએ છીએ અને એ જ્યારે પીગળવા લાગે ત્યારે રડવા બેસીએ છીએ
– ઓડેન
