તકને ઓળખો: જે લોકો કપાળે હાથ દઈને, તકની રાહ જોતા બેસી રહે છે, એના નસીબમાં આખરે તો કપાળ કૂટવાનું જ આવે છે

વર્ષો પહેલાની વાત છે. એક રાજ્યમાં રાજાએ નગરના મુખ્ય રસ્તા પર બધાંને નડતરરૂપ થાય એ રીતે એક મોટો પથ્થર મૂકી દીધો. લોકોની પ્રતિક્રિયા જોવા માટે રાજા એક મોટા ઝાડની પાછળ વેશપલટો કરીને સંતાઈ ગયો. પથ્થર રસ્તાની વચ્ચે પડેલો હોવાથી ત્યાંથી પસાર થતા બધાં જ રાહદારીઓને ખૂબ નડતો હતો. બધાં પોતાનો બળાપો કાઢતા હતાં. કોઈ રાજાને ગાળો આપતા તો કોઈ અધિકારીઓને ગાળો આપતા. પથ્થરની બાજુમાંથી બડબડ કરતા પસાર થઈ જતા, પણ કોઈ પથ્થરને ઉપાડીને એક બાજુ નહોતા મૂકતા. એક સાવ સામાન્ય મજૂર જેવો માણસ પોતાના ખભા પર મોટો ભાર લઈને જતો હતો. એણે આ પથ્થર જોયો એટલે એ ઊભો રહી ગયો. પોતાના ખભા પરનો ભાર બાજુમાં મૂકીને એ પથ્થરને હટાવવાનો પ્રયાસ કરવા લાગ્યો. આસપાસથી પસાર થતા લોકોમાંથી કોઈ એની મદદ કરવા માટે નહોતું આવતું. હિંમત હાર્યા વગર એણે પોતાના પ્રયાસો ચાલુ રાખ્યા અને અંતે એણે એ પથ્થરને હટાવ્યો. પથ્થરની નીચે એક નાની થેલી હતી. એણે એ થેલીમાં જોયું તો થોડા સોનાના સિક્કા અને એક ચીઠી હતી. ચીઠી હાથમાં લઈને વાંચવાની ચાલુ કરી. એમાં લખ્યું હતું, આ પથ્થર હટાવનારા મારા નગરના આદર્શ અને મહેનતકશ નાગરિકને નાની એવી ભેટ. જીવનમાં આવતી દરેક અડચણો સ્થિતિ સુધારવા માટેની એક ઉમદા તક પૂરી પાડે છે.